Afgelopen najaar volgde ik een training Natural Farming. De principes van dit systeem spreken me enorm aan: niet ploegen, niet bemesten, geen chemische onkruidbestrijding of pesticide en bomen niet snoeien. Hoewel ik het boek Natural Farming al twee keer heb gelezen en we in onze moestuin al veel volgens deze principes werken, bracht dit weekend me veel verdieping. Vooral één uitspraak bleef hangen:

“Natural Farming kun je niet leren uit een boek of van een mens. Je kunt het alleen leren door te kijken. Ook in je eigen hart. Aan de natuur (en wijzelf, want wij zíjn natuur) valt niets te verbeteren: ze is van zichzelf perfect en in balans. Ze geeft overvloed, tenzij we de natuurlijke processen gaan bestrijden. We hoeven alleen weer te geloven en te vertrouwen dat het al goed is zoals het is.”

Het ‘vechten tegen’ is zo ingeburgerd geraakt dat het zelfs in ons dagelijks taalgebruik is doorgedrongen. We strijden tegen ziekten, plagen, onkruid en zelfs tegen elkaar. We verklaren planten de oorlog, elimineren “schadelijke” soorten en spreken over “bestrijding” en “excessief geweld”. Strijd lijkt onze tweede natuur te zijn geworden. Terwijl juist samenwerking, synergie en vertrouwen ooit onze ware natuur was. Misschien is het daarom dat ik de laatste tijd zo vaak aan wit moet denken.

Wit lijkt de afwezigheid van kleur, maar in werkelijkheid is het de eenheid van alle kleuren: helder, verzoenend, kalmerend. In een tijd waarin alles lijkt te schuren – op televisie, in politieke debatten en zelfs op straat – herinnert wit ons aan eenvoud, kalmte en zuiverheid. Het is ook de kleur van vrede: het witte doek, de vlag die oproept tot stilte, verzoening en het neerleggen van wapens. Wit nodigt uit tot een adempauze, tot luisteren in plaats van roepen. En wat mij betreft zijn we daar, als samenleving, hard aan toe.

Ook voor aarding trouwens, wat eveneens een mooie reden zou zijn om vaker wit voedsel op tafel te zetten.
We leven in onzekere, onrustige en voor menigeen stressvolle tijden. Juist dan hebben we voedsel nodig dat ons laat aarden, ons laat wortelen, ons rechtop laat staan en ons bewustzijn versterkt, om ons te focussen op het licht in plaats van het donker.

Daarom bedacht ik een volledig wit kerstmenu.
Saai? Zeker niet!
De gerechten zien er sereen en prachtig uit. En wat een volle rijkdom aan smaken biedt wit voedsel!

Dankbaarheid

Ik hoop dat dit witte menu bijdraagt aan dankbaarheid voor alles wat de aarde ons schenkt. Wat een overvloed ontstaat er wanneer we natuurlijke processen hun weg laten vinden in ons leven, onze maatschappij, de politiek, ons hart, op ons bord en in ons lijf.

Hopelijk draagt een witte kerst eraan bij dat dit het laatste jaar was waarin een politicus riep: “Dan hebben ze misschien iets meer honger in Afrika, maar wij hebben hier meer.”

We leven in een wereld van overvloed, waar volgens Gandhi en de Natural Farming beweging
“Genoeg is voor iedereen, alleen niet genoeg voor ieders hebzucht.”

“Wanneer genoeg te weinig is, is niets genoeg” (Epicurus)

Rineke