‘Complementaire geneeswijzen gaven mij weer wat regie’

Mascha JansenMascha Jansen is homeopaat voor mensen en dieren.  Als ze in 2020 al een tijdje last heeft van een knobbel in haar borst en oksel, besluit ze toch maar eens naar de huisarts te gaan. De volgende dag valt de diagnose: borstkanker met lokale uitzaaiingen in de lymfeklieren. Ze gaat een intensief traject in van chemo­therapie, operaties en bestralingen.

Door Monique du Pau, klassiek homeopaat en redactielid

Foto’s: Auke Hamers

Wat was je reactie op dit slechte nieuws?

In eerste instantie geloofde ik het niet. Het jaar ervoor ben ik mijn vader verloren door complicaties na een operatie bij kanker. Mijn broer is daarna overleden aan kanker. Borstkanker komt echter niet voor in onze familie. Ik moest er snel aan geloven want de vorm die ik had (triple negatief) is niet gevoelig voor hormoontherapie of eiwittherapie. Dat maakt dat er geen specifieke therapie is, alleen chemo. Toen drong de werkelijkheid snel tot me door. Deze vorm van kanker is agressief en kan dodelijk zijn. De fase waarin ik zat was gelukkig nog niet palliatief en ik had een kans om te overleven. Die kans heb ik gepakt.

Van tevoren dacht ik: ik ga nooit aan de chemo. Mijn broer werd zienderogen slechter van deze behandelingen. Dat wilde ik niet. Maar mijn geval was anders dan dat van mijn broer. Met chemo had ik een goede kans om te overleven.

Heb je ook gebruik gemaakt van homeopathie??

Dat heb ik zeker gedaan. Homeopathie heb ik vooral gebruikt rond de operatie. Ik zit op een Facebookgroep met vrouwen die mijn vorm van borstkanker hebben. Na de puncties en operatie hadden ze vrijwel allemaal zere en blauwe borsten, maar ik niet. Dat was opvallend.  De zwelling van mijn arm na de operatie verminderde snel door homeopathie. Ook bij mijn herstel tijdens en na het behandeltraject heb ik verschillende homeopathische middelen gebruikt om mezelf mentaal op de been te houden. Een homeopaat heeft me daarin begeleid.

Wat vonden de behandeld artsen van deze keuze?

Mijn oncoloog heb ik verteld dat ik homeopaat ben en de behandeling wilde ondersteunen met alles wat erbij kan. Zij had geen bewaar tegen het gebruik van homeopathie. We hadden gelukkig een goed en open contact. Ze wees me op Memorial Slone Kettering Cancer Centre, een ziekenhuis in New York waar reguliere en complementaire geneeswijzen tegelijk worden ingezet bij de behandeling van kanker. Ze hebben inmiddels ook een app, “All about herbs”, een echte aanrader. Bij dat ziekenhuis is veel kennis over het gebruik van bijvoorbeeld kruiden, voedingssupplementen en het eventuele effect daarvan op de werking van o.a. chemotherapie. Soms was het een zoektocht, zeker omdat er zoveel geroepen wordt, maar bij twijfel kon ik altijd met mijn oncoloog overleggen. Om mijn lever en nieren te ontzien heb ik zelf compositums gemaakt van planten en kruiden (een compositum is een uit verschillende geneeskrachtige planten en kruiden samengestelde tinctuur die specifiek voor organen en/of klachten wordt gemaakt – red.). Elke twee weken werd bloed geprikt om te kijken of mijn lever en nieren nog goed functioneerden. Dat bleef altijd wonderbaarlijk goed op peil gedurende de hele behandeling. Mijn nierwaarden zijn tot verbazing van het ziekenhuis zelfs nog verbeterd na de eerste chemokuur. Zo’n compositum is heel krachtig. Die ben ik de hele behandeling blijven gebruiken, ik durfde er niet mee te stoppen.

Het mooie van het zelf zoeken naar complementaire mogelijkheden is ook dat ik zelf nog wat regie in handen had. Want die ben je kwijt. Je geeft jezelf over aan het ziekenhuis. Veel behandelaars kijken alleen naar de kanker. Maar het doet zoveel meer met je dan veel andere diagnoses. Als je weet dat yoga, mindfull­ness en zelfs een VirtualReality-bril angsten kunnen verminderen, gebruik het dan. Maar doe vooral wat bij jou past. De diagnose kanker heeft niet alleen fysieke gevolgen. De mentaal-emotionele gevolgen zijn enorm. Er zijn meer wegen die je kunt bewandelen, regulier of alternatief.

Hoe verliep de behandeling in het ziekenhuis?

Voordat ik werd geopereerd, heb ik chemotherapie gekregen. De eerste vier chemokuren die ik kreeg, waren volgens het ziekenhuis het zwaarst. Ik vond uiteindelijk elke chemo zwaar. Ik liep grauw en groggy het ziekenhuis uit. Je takelt bij elke chemo een stukje verder af. Elke cel in je lijf wordt aangetast. Tussen de kuren door zit net genoeg tijd om iets te herstellen. Uiteindelijk was ik volkomen afgemat, bij de laatste van de 16 kuren kon ik met moeite de trap opkomen. Mijn man zette me altijd af want het was coronatijd. Hij mocht niet mee naar binnen. Achteraf zei hij: “Het was net of ik je bij de slachtbank afzette”. Ik werd kaal, wat ik niet zo heel erg vond. Ik heb veel lol gehad met pruiken passen, maar uiteindelijk heb ik die nauwelijks op gehad. Ik had gelukkig een goede kop om kaal te zijn. Maar ik heb wel veel beanies opgehad, want wat was het fris zonder haar.

Na de eerste operatie waarbij de resterende tumor en alle lymfeklieren waren verwijderd, vertelde de chirurg dat er een marker zoek was. Die moest alsnog uit mijn lichaam. De plek van deze lymfeklier was ongebruikelijk. Ik had de pech dat na de 16 kuren er binnen drie weken weer actieve groei was en de marker was in een van de twee nieuwe klieren gezet. En dat bleek een geluk bij een ongeluk. Als ze toevallig de andere lymfeklier hadden gemarkeerd was deze klier met kankercellen blijven sluimeren, met grote gevolgen.

Tegen de bestraling zag ik erg op en het was zwaar. Ik werd er ontzettend moe van en voelde me eenzaam. Alleen in de tunnel, iedereen gaat weg en dan dat rotgeluid, elke dag 20 dagen lang. Chemo heeft een enorm effect op je lijf en na de bestraling moest ik ook een flinke stap terug doen. Fysiek gezien heb ik het geluk dat ik niet snel misselijk ben. Waar ik wel veel last van heb gehad, is een hele vieze, metaalachtige smaak in mijn mond, die ik 5 minuten na de eerste chemo proefde. Die is pas een aantal weken na de laatste chemokuur verdwenen. Niets smaakte meer.

Mascha Jansen

Zijn er blijvende gevolgen van de chemotherapie?

Door het vele aanprikken van een infuus met chemo zijn mijn aderen in mijn onderarm ontstoken en daarna verhard. Het prikken is ook steeds pijnlijker geworden en werd bij elke chemo lastiger. Ik ben nooit bang geweest voor naalden, maar nu wel. In mijn onderbenen en voeten heb ik neuropathie. Dat geeft een soort doofheid en overgevoeligheid, de zenuwuiteinden zijn afgestorven.

Hoe ging het emotioneel met je tijdens het traject?

Ik moest me overgeven en hoeveel steun ik ook kreeg, ik moest het alleen doen. Het is uiteindelijk mijn leven, mijn lijf, mijn strijd. Dat is heel eenzaam. De optie dat ik het ook niet zou kunnen overleven vond ik heel moeilijk voor mijn dochter. Zij was op dat moment 6 jaar en zou dan opgroeien met vage herinneringen aan haar moeder. Ik wilde haar nog zoveel meegeven. Varen op mijn intuïtie is voor mij in dit proces nog belangrijker is geworden. Dat wilde ik haar zeker meegeven. Het idee dat dat niet zou kunnen, was niet te verkroppen.

Het is heel zwaar geweest voor mijn gezin. Ik stond voor mijn gevoel met een been in het graf. Ik heb mijn begrafenis geregeld en van alles opgeschreven. Over mijn zwangerschap, mijn bevalling. Om mijn dochter dit maar mee te geven voor later. Gelukkig is dat niet nodig geweest.

Mijn hoofd stond steeds op ontploffen. Ik was niet te genieten, was en ben nog steeds overprikkeld. Ik heb oordopjes gekocht want elk geluid komt keihard binnen. Een vork die tijdens het eten op het bord tikte was al te veel. Ook cognitief gaan dingen nu langzamer en ik kan minder onthouden. Het is nooit meer geworden wat het was.

Kun je iets vertellen over je herstel?

Het moeilijkste voor nu is de energieverdeling. Noem het maar chronische vermoeidheid. Ik wil nog heel veel maar moet mezelf rust gunnen. Het accepteren van vermoeidheid, normale dagtaken die al te veel zijn, dat vind ik het meest lastig. Mijn benen en voeten voelen altijd loodzwaar, ik hoop dat dit ooit nog eens overgaat. De buitenwereld ziet dat niet maar het is er wel. Als ik opsta, ben ik al moe. Mijn accu is zo’n 65% en laadt niet meer goed op. Voordat ik ziek werd, sportte ik vier of vijf keer per week. Ik voelde me goed en in topconditie. Kickboksen, krachttraining. Tijdens mijn behandeling was door corona alles gesloten maar van mijn personal trainer mocht ik naar de sportschool komen als er niemand was, heel lief. Ik heb geprobeerd door te gaan met sporten. Uiteindelijk ging dat niet meer. Na mijn eerste kuur durfde ik bijna niet te gaan wandelen in het bos. Met een half uur lopen was ik kapot. Toch heeft de natuur me op de been gehouden, fysiek en mentaal.

Hoe kijk je achteraf terug naar de tijd dat je ziek was?

Ik ben een vechter, mijn hele leven al. Dat heeft te maken met waar ik vandaan kom, met mijn plek in het gezin. Ik was altijd stoer. Daarin ben ik veranderd. Ik ben pittig en direct, en ook heel lief en behulpzaam. Mijn zachtheid mag er zijn. In dat proces zit ik nog en zo zijn er vele andere lessen. Ik heb geleerd om de rust te zoeken bij mijzelf en eerst maar eens te gaan voelen.  En ik ben trots op mijn lijf. Het heeft het toch maar volgehouden.

Ondanks dat we voor genezing gingen, wist ik dat ik ook dood zou kunnen gaan. Ik zat in een donker gat. Om me heen heb ik veel gesprekken gehad en daar ben ik heel dankbaar voor. Ik heb altijd de juiste mensen om me heen gehad.

Valt er iets te vechten bij kanker?

Nee, eigenlijk niet. Het was vooral een gevecht met mijzelf. Met deze vorm van kanker is het een kwestie van welke kant het kwartje opvalt. En ik ben er nog.

Wat zou je nu graag willen?

Ik zou heel graag met homeopathie in de palliatieve zorg willen werken. Ook homeopathie in het ziekenhuis lijkt me mooi. Integreren van complementair binnen de reguliere behandeling, zoals in het Memorial Sloan Kettering Cancer Centre. In de Nederlandse ziekenhuizen is ondanks de echt goede zorg alles zo gekaderd, dat is erg jammer.

Mascha Jansen is homeopaat voor mensen en dieren.

https://www.facebook.com/homeopaatvoormensendier

Gelezen in: Homeopathie Magazine HM november 2023

Homeopathische middelen worden gekozen op basis van een totaalbeeld van de klachten. Dit artikel is niet geschikt als zelfhulp. Raadpleeg een homeopaat om een passend homeopathisch middel te vinden.