Het lievelingsdier van mijn man is al jaren het stokstaartje. Waarom dit diertje zijn hart heeft gestolen, weet ik niet, maar ik ben er wel blij mee. Deze zomer realiseerde ik me plotseling dat ik op een stokstaartje lijk. Dat was eerlijk gezegd best schrikken.

Onze dochter behaalde vlak voor de zomervakantie glorieus haar rijbewijs. Ze reed korte ritjes als een pro, maar toen mijn man voorstelde dat ze het eerste deel van de route naar ons vakantieadres zou rijden, trok ik bleek weg. Ons kind, achter het stuur, in de auto vol met ons gezin, tassen, hondje Teun en drie fietsen op de bagagedrager. Mijn volgende gedachte was: ‘Natuurlijk kan ze dit’. Sterker nog, ze rijdt beter dan ik. Ze kent alle verkeersregels nog (vraag dat maar eens aan dertigplussers), en ze rijdt heel bewust, zonder de nonchalance die je soms krijgt na jarenlang autorijden.

We vertrokken naar de Vogezen, dochter achter het stuur. En zoals elk jaar ging ik toch weer iets te gestrest op weg. Hebben we alles bij ons? Alsof je in Frankrijk geen haarborstel kunt kopen. Zijn alle ramen dicht? Maakt niet uit, onze zoon blijft thuis. Zitten de fietsen wel goed vast? Zeker, mijn man’s racefiets staat erop. Hyperalert zat ik voorin naast haar, en bij iedere vrachtwagen die ging zwalken op de weg, bij iedere auto die met 140 km/u over de Nederlandse snelweg reed, schoten mijn handen schrikkerig de lucht in. Klaar om alarm te slaan. Als een stokstaartje met wachtersfunctie.

Onze dochter onderging het een keer of drie en zei daarna streng maar rechtvaardig: “Mama, ik word zenuwachtig van jou. Ik zie die auto’s ook wel.” Mama pakte een boekje en las de hele weg tot aan Frankrijk. Lekker rustig voor iedereen.