Regen, remblokjes en mentale weerbaarheid
Een belangrijk onderdeel van mentale weerbaarheid is leren omgaan met ongemak — of er zelfs een beetje van leren genieten. We zijn zó gewend aan comfort: warme douches, zachte truien, voorverwarmde autostoelen. Niks mis mee, ik hoef echt niet terug naar de tijd van een koud washandje bij de pomp.
Maar er zit een keerzijde aan dat gemak: we vergeten soms hoe veerkrachtig we eigenlijk zijn. En hoe lekker het kan voelen als je iets ongemakkelijks wél gewoon doorstaat — die endorfinerush achteraf.
Zelfs gewapend met die kennis draaide mijn maag zich om toen mijn man enthousiast voorstelde om “gezellig samen” van Apeldoorn naar het Radio 1 Tourcafé in Hilversum te fietsen. Ik twijfelde. Hilversum is best een eind, en er was voor de hele dag regen voorspeld. Maar ja — mentale weerbaarheid, uit de comfortzone, je eigen advies naleven, al dat soort verheven gedachten. Dus ik trok mijn wielerkleding aan en stapte op.
Nog geen vijf kilometer onderweg begon het te hozen. Geen romantisch zomers buitje, maar met bakken uit de hemel. De wegen waren leeg, mijn dagcrème prikte in mijn ogen en ik plakte vast aan mijn zadel.
De innerlijke strijd barstte los: waarom doe ik dit? Ik kan omdraaien. Mijn zoon kan me ophalen. Niemand hoeft dit te doen. Ik wil dit niet. Straks val ik, en waarvoor?
Mijn man had nergens last van. Zijn besluit stond vast: regen of geen regen. Zag er nog blij uit ook.
Na tien minuten zelfbeklag kwam er dan toch een helder moment. Ik moest een keuze maken: naar huis, óf accepteren dat het regent en er gewoon het beste van maken. De knop ging om.
En het was prima, het werd zelfs weer gezellig. En verrek, de zon kwam kijken!
De fietspakjes droogden op en ik zag mezelf al glorieus Hilversum inrijden, zon in het gezicht, wind mee, leven mee.
Tot we bij het Veluwemeer kwamen. Zwarte wolken. IJskoude hagel. Regen die voelde als naalden.
En mijn remblokjes deden helemaal niets meer.
Opnieuw dat mentale gevecht: Ik kan stoppen… of ik kan gewoon doorfietsen.
Dus dat deed ik. Doorfietsen. Koud, nat, maar met een soort strijdlust die ik al even niet had gevoeld. Het was geweldig.
Stralend — en zeiknat — kwamen we aan in Hilversum. Daar was het natuurlijk al die tijd droog geweest. Niemand begreep waarom twee verzopen katjes zo breed glimlachend koffie stonden te drinken in het Tourcafé. Maar ik wist het wel. Soms is het even door de regen heen fietsen om te herinneren dat je sterker bent dan je denkt.
Manon Bruins
Manon is redacteur van HM en klassiek homeopaat. Ze is getrouwd en moeder van vier kinderen. In deze blog schrijft ze over haar gezin en haar vak.
