In mijn praktijk zit een man met pijn in zijn gewrichten. Vooral zijn handen, voeten en polsen doen pijn — al bijna een jaar lang. Vroeger hielp het om vlees te laten staan, maar nu lijkt niets te werken.
De pijn verschijnt onvoorspelbaar: een paar uur in de polsen, dan ineens in de voeten.
Zijn werk lijdt eronder; typen wordt een kwelling.
En wandelen, altijd zijn manier om tot rust te komen, is door zijn voeten bijna onmogelijk geworden.

Voordat hij de medische molen ingaat, wil hij weten of homeopathie iets voor hem kan betekenen.
“Ik heb veel meegemaakt in mijn leven,” zegt hij. “Misschien reageert mijn lichaam daar nu op.”
Zijn verhaal wijst inderdaad meer in de richting van ‘functionele’ pijn — pijn die het lichaam draagt als een echo van emotionele ervaringen.

Samen kijken we naar de belangrijke momenten in zijn leven.
Hij vertelt dat hij als baby een paar maanden bij een ander gezin moest logeren omdat zijn moeder ziek was.
Zichtbaar pijnlijk is het verhaal over een ziekenhuisopname als kind: twee maanden in isolatie, talloze onderzoeken die hij niet wilde en niet begreep.
“Sindsdien,” zegt hij, “veranderde ik van een open, blij kind in iemand die veel angstiger en gevoeliger was.”
Ik schrijf hem een middel voor dat past bij de angst en de schrik van zo’n ervaring.
Kort daarna krijg ik een mail: “Ik voel me zo onrustig en angstig. Het lijkt weer precies zoals toen.”
Zijn gewrichtspijn is nog exact hetzelfde.

De werking van het middel kun je vergelijken met het voorzichtig losmaken van de lagen van een ui: elke laag is een stukje van een oude emotie, en pas als je een laag voorzichtig hebt weggenomen, komt de kern zichtbaar. De pijn zelf zit nog dieper, maar de eerste lagen van angst en spanning worden langzaam losgelaten.

Tijdens een volgend gesprek praten we verder. Hij vertelt over een diep gevoel van onthechting, maar ook over hoe sterk hij zich vasthoudt aan de mensen om hem heen.
Over zijn grote angst om dierbaren te verliezen.
Nu komt er een andere emotie naar boven: niet meer de angst, maar diep verdriet, een gevoel van ontreddering. Het middel dat ik nu geef, richt zich op rouw — op het onvermogen om wat er gebeurd is te rijmen met hoe het had moeten zijn.
Soms, wanneer rouw vastloopt, gaat het lichaam dat verdriet dragen.

Na dit middel verdwijnen de schietende pijnen. Voor het eerst in een jaar is hij drie dagen volledig pijnvrij. Daarna keren de klachten terug, maar minder heftig.
We herhalen het middel indien nodig, en telkens wordt de tijd tussen de herhaling langer.
Inmiddels is hij bijna een jaar pijnvrij.