Vereniging Homeopathie | Een Voorzichtige Start

De lente is eindelijk begonnen en Pasen nadert. Na de grijze dagen van de winter zijn de voortekenen van nieuw leven meer dan welkom. De eerste lammetjes dartelen in de wei, de zon laat zich vaker zien en dikke truien maken plaats voor jasjes die – als we optimistisch zijn – open kunnen blijven. Nieuw leven kan onstuimig en snel zijn, zoals de krokussen die uit de grond schieten. Maar nieuw leven kan ook voorzichtig en behoedzaam beginnen, als een kuiken dat eerst nog veilig in de schaal blijft voordat het de wereld in piept.

Ook sommige kinderen nemen hun tijd. Zo ook het zesjarige meisje dat ik op consult krijg. Ze komt binnen met haar moeder en blijft direct achter haar schuilen. Als ik haar aankijk, gluren haar grote ogen even om het hoekje, maar zodra onze blikken kruisen, duikt ze weg. Ik glimlach. Geen hand of high five nodig – dat is veel te spannend. Ze nestelt zich op haar moeders schoot en houdt haar hoofd half verborgen. Een veilig plekje.

Het gaat lastig op school, vertelt haar moeder. Het meisje vindt alles moeilijk. Ze denkt dat ze het niet kan, durft geen vragen te stellen en antwoordt nauwelijks als de juf iets vraagt. Andere kinderen zoeken elkaar op, maar zij blijft het liefst dicht bij de juf – als een lammetje dat nog niet durft te huppelen in de wei. En dan de ochtenden… afscheid nemen is élke dag een drama. Moeder weet niet meer hoe ze haar kan helpen.

Daarnaast is ze vaak verkouden. Ze lijkt alles op te pikken wat rondgaat en heeft langer nodig om te herstellen dan andere kinderen. Na school is ze helemaal op. Ze ploft op de bank en wil niets meer. Haar energie is op, maar haar trek niet: ze vraagt veel om eten, vooral zoetigheid.

Ze doet me denken aan Baryta Carbonica. Baryta Carbonica is hét homeopathische middel voor kinderen die zich nog hulpeloos en onzeker voelen in de wereld. Kinderen die het liefst klein en veilig blijven, zoals een jong kuikentje dat nog niet durft te ontdekken wat er buiten het nest is. Ze leren vaak wat trager, zijn verlegen en afhankelijk van vertrouwde mensen. Ze houden van voorspelbaarheid en bescherming, en kunnen zich verloren voelen als ze in een nieuwe situatie worden gezet. Ik schrijf het middel voor en wacht af.
Drie weken later ontvang ik een mail van haar moeder. “We zien haar openbloeien. Ze gaat blij naar school, speelt meer, en heeft ’s middags energie over. Haar oma was in de zevende hemel: mijn dochter had een grote mond gegeven omdat ze geen zin had om te helpen met afwassen. Nooit geweten dat we daar zó blij mee zouden zijn!” Ik glimlach als ik het lees. Dit kleine, voorzichtige meisje zet haar eerste echte stapjes in de wereld. Misschien nog niet rennend, misschien nog niet springend – maar ze komt los van haar veilige nest.
En dat is precies de magie van de lente.