Dwalend door het station van Osaka dacht ik dat ik eindelijk de uitgang had bereikt. Ik was een lift ingegaan maar die bleek bij een kantoorgebouw te horen.
Langzaam begon ik me te bedenken dat ik dit labyrinth misschien nooit meer uit zou komen.
Hoe zouden de koppen in Nederlandse kranten dit verwoorden? ‘Vrouw gemummificeerd gevonden in schoonmaakkast’.

Omringd door kantoormensen die strak naar hun telefoon staarden werd ik steeds bezorgder. Op mijn vraag: ‘where is the exit’ reageerde niemand. Ik keek in de spiegel van de lift en dacht: het lijkt wel of ik onzichtbaar ben, maar ik zie mezelf toch echt.’. Het was een bizarre gewaarwording.

Later sprak ik een Engels-Japanse man en die legde me uit dat op veel scholen in Japan Engels wordt geschreven en gelezen, maar dat zelfs de leraar de taal niet spreekt. Want dan zou je fouten kunnen maken en dat is verschrikkelijk.
Het streven naar perfectie en de angst voor openbare vernedering is zo groot, dat de mannen in de lift liever naar hun telefoon staren dan het risico nemen door hun collega’s te worden uitgelachen als ze misschien wel een fout maakten in hun Engels.

Aurum, dacht ik toen. Deze tendens past zo bij het homeopathisch middel, waarbij eergevoel, het streven naar perfectie en de angst om gezichtsverlies te lijden allesoverheersend is. Misschien wat van dit middel door het drinkwater doen, zodat mensen de volgende keer misschien niet foutloos maar wel meer ontspannen mij de weg kunnen wijzen.

*Over de verschillende ’types’ in de homeopathie kun je op deze pagina meer lezen.