Als ik een cursus homeopathie gaf voor geïnteresseerden, vroeg ik nog al eens wie er wist wie de eerste homeopathische arts ter wereld was.
Vaak werd dan de Griekse arts Hippocrates genoemd die rond 400 vòòr Christus op het eiland Kos leefde, werkte en les gaf in de geneeskunde in zijn eigen opgerichte school.
Hij wordt ook wel de vader der geneeskunde genoemd, en tot voor kort werd iedere arts nog gevraagd bij het afstuderen de eed of gelofte van Hippocrates af te leggen

Hij onderwees net als in de homeopathie dat de mens een eigen levenskracht of dynamis had.
Voor de behandeling van klachten paste hij vooral de tegengesteldheidsregel toe: symptomen aanpakken met middelen die tegen de symptomen gericht zijn, zoals een laxeermiddel bij obstipatie. Maar hij gaf ook soms een stopmiddel bij obstipatie, met het idee, dat een klacht ook opgeheven kan worden door middelen die soortgelijke symptomen op kunnen wekken.

Dit is in feite het basale gelijksoortigheidsprincipe van de homeopathie. Dus Hippocrates is zeker een eerste arts die naast de antipathie de gelijksoortigheidsregel toepaste.

250 jaar geleden
Hahnemann had altijd arts wilde worden, en precies 250 jaar geleden, in 1775 sloot hij als 20 jarige zijn middelbare school in Meissen af met een voordracht over de menselijke hand. Als gelovig mens stelde hij dat de hand een instrument van God was, waarbij men via de hersenen allerlei praktische en kunstzinnige dingen kon verrichten, ook geneeskundige.

Rond 1796 nam hij op proef zelf kinine in, en ervaarde aan den lijve de gelijksoortigheidsregel. Vervolgens testte hij allerlei middelen ook via anderen uit. Dit alles beschreef hij in 1810 in zijn basisboek, de ‘Organon der geneeskunst’ . Bovendien was Hahnemann een tegenstander van allopathie en behandelde hij zijn hele leven tot aan zijn dood in 1853 in Parijs zijn patiënten met homeopathische middelen.

Zodoende zie ik hem als de feitelijk eerste volledig praktiserende homeopathische arts.