Bij mensen met langdurige Covid of ME/CVS reageren spieren wezenlijk anders op inactiviteit dan bij gezonde mensen, blijkt uit onderzoek van de VU en Amsterdam UMC.

Bij patiënten met langdurige Covid of ME/CVS werkt het spierweefsel anders dan bij gezonde mensen. Dat blijkt uit een nieuw onderzoek van bewegingswetenschappers van de Vrije Universiteit Amsterdam en Amsterdam UMC. De bevindingen bieden een mogelijke verklaring voor de extreme vermoeidheid en inspanningsintolerantie waaraan deze patiënten lijden.

In het onderzoek is gekeken naar spierveranderingen bij mensen met langdurige klachten en deze werden vergeleken met die van gezonde proefpersonen die zestig dagen bedrust hielden. Hoewel beide groepen minder energie hadden en slechter presteerden bij inspanning, verschilden de onderliggende oorzaken.

Opvallende verschillen in spiervezels

Gezonde mensen vertoonden na langdurige inactiviteit duidelijke spierafbraak. Maar bij mensen met langdurige Covid of ME/CVS werd dit niet waargenomen. Hun spiermassa bleef grotendeels behouden, maar het type spiervezels veranderde. Patiënten hadden minder van de zogeheten langzame spiervezels, die belangrijk zijn voor uithoudingsvermogen. Tegelijkertijd waren er juist meer snelle vezels aanwezig, die snel vermoeid raken.

Daarnaast zagen onderzoekers een verminderde energieproductie in de spiercellen van patiënten. Dit kwam door slecht functionerende mitochondriën, de onderdelen van een cel die verantwoordelijk zijn voor het aanmaken van energie. Bij mensen met ME/CVS was bovendien het aantal haarvaten in de spieren verminderd, wat de doorbloeding en zuurstoftoevoer bemoeilijkt. Al deze afwijkingen kunnen verklaren waarom inspanning vaak leidt tot langdurige terugslag bij deze patiëntengroep.

Meer dan alleen conditieverlies

Het onderzoek benadrukt dat de klachten van mensen met langdurige Covid of ME/CVS niet louter het gevolg zijn van conditieverlies door inactiviteit. Hun spieren functioneren aantoonbaar anders. Daardoor is een standaard trainingsprogramma, gericht op het verbeteren van de algehele conditie, mogelijk niet effectief of zelfs schadelijk voor deze groep.

De onderzoekers pleiten ervoor dat behandelprogramma’s beter worden afgestemd op deze lichamelijke afwijkingen. Ze stellen dat artsen, fysiotherapeuten en revalidatiespecialisten rekening moeten houden met deze afwijkende spierreacties bij het opstellen van therapieën.

Een gepersonaliseerde aanpak lijkt nodig om deze patiënten verantwoord te kunnen begeleiden richting herstel.

Bronnen:

medischdossier.org
vu.nl