Niet praten maar voelen

De jongen die tegenover me zit is zo’n vijf jaar geleden in het ziekenhuis beland met hevige pijn in zijn buik. Het bleek achteraf een abces te zijn, wat hem bijna fataal was. “Ik voelde dat het mis ging en dat er iets knapte in mijn buik. Het was net alsof ik mijn lichaam verliet en ik moest mezelf dwingen om mijn ogen open te houden en erbij te blijven. Steeds raakte ik weg.” Een doortastende verpleegkundige heeft direct aan de bel getrokken en hij belandde snel op de operatietafel. Door complicaties ging het daarna ook nog niet goed en weer had hij het gevoel dat hij dit leven verliet.

Dit was een heftige ervaring voor hem. Al tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis kreeg hij begeleiding van een psycholoog. Ook toen hij weer thuis was werd er hulp ingeschakeld. Maar hij ontwikkelde steeds meer angsten en durfde niet meer te gaan slapen. Zo bang was hij om de grip weer kwijt te raken. Daardoor raakte hij steeds vermoeider en naar school gaan lukte niet meer. Achtereenvolgens bezocht hij meerdere psychologen. Die hebben hun best gedaan. Maar het had geen effect. Hij moest praten, praten, praten. Over wat er gebeurde in het ziekenhuis en hoe hij zijn kijk daarop kan veranderen. Over hoe het gaat met zijn angsten. Over hoe zijn leven er nu uitziet en wat hij zou willen veranderen.

“Ik bleef maar vanuit mijn hoofd praten. Maar ik ben een doener. Laat mij maar bewegen. Dan gebeurt er iets.” Gelukkig is het goed gekomen. Hij kwam uiteindelijk bij een coach terecht die als motto had: niet lullen maar voelen. Als het nodig was werd er kort gesproken, maar vooral bewogen. En het ging weer stromen. Niet dat hij er nu helemaal bovenop is, maar in drie maanden is het al de helft beter. Hij durft weer te slapen en begint langzaamaan een vervolgopleiding te denken.

Het maakte diepe indruk op me. Want aan het verstand, de cognitie, het denken of hoe je het maar noemt wordt veel waarde gehecht. Zeker in de Westerse maatschappij is wat je voelt soms een ondergeschoven kindje. Terwijl ons lichaam ons veel te vertellen heeft. Volg je hart, iets op je lever hebben. Die uitspraken zijn er niet voor niets. Emoties nestelen zich in ons lichaam. Maar ernaar luisteren is vaak moeilijk. Laat staan om er iets mee te doen. En dat is heel jammer, want in je lichaam zijn antwoorden te vinden op klachten. Daar wist deze coach gelukkig wel raad mee.

Herken je jezelf in dit verhaal? Lost denken voor jou niet alles op? Dan kan ik je een reisgids aanraden die je helpt om de sprong van denken naar voelen te maken. Het boek heet Vliegen zonder te zweven van Ester de Vos. Zij is psychologe en yoga docent. En echt, de gids helpt je een handje om uit je hoofd te komen en te voelen wat er nu eigenlijk gaande is. Want je lichaam weet meer dan je denkt. Of zonder dat je denkt.

Monique du Pau

Redacteur van HM en klassiek homeopaat

Klassiek homeopaat voor mens en dier

Meer blogs van Monique du Pau